Hayalindeki okulu çiz bana... Güneş tam tepede. Yol uzun ve taşlı. Yavaş yavaş ilerleyebiliyoruz. Alabildiğine tarla ve toprak var uzanan iki yanda. Bazen bir kaç ağaç. Kendi çocukluğumun çekilmemiş kareleri geliyor gözümün önüne zaman zaman. Gülümsetiyor ama burkuyor da... Varıyoruz o boşluktaki, sonsuzluğun içindeki köye. Revşanlı. Çevremiz meraklı gözleri kocaman açılmış çocuklarla kuşatılıyor. Hepsi ışık ışık bakıyorlar. Pırıl pırıl. Tıpkı her çocuk gibi... Samiha, Meryem, Ali, Derya, Ahmet, Medine, Fatih ve bir de Dilan... Onları fotoğraflayacağım. Hayatlarını, gülümsemelerini ve bir de hayallerini... Kararlıyım ; ne hüzün olacak ne de acıma hissi bu karelerde. Sadece onlar olacak. Tıpkı her çocuk gibi bakacaklar objektifime.Tek bir şey ‘e ksik’ olacak bu karelerde, onu da tamamlamak bizlere kalacak... ---------------------------------------------- Aklıma ‘Ünzile’nin sözleri geliyor; "Korkar durur gitmez köyün en son çitine, inanır o sınırda dünyanın bittiğine...". Kağıtlar ve boyalı kalemleri veriyoruz ellerine hayallerini çizsinler diye. Hayallerindeki okulu... Bu büyük sonsuzluktaki küçücük köyde her biri rengarenk boyuyor yeni okullarını. Ağaçlar, renkli çiçekler, oyun parklarıyla donatıyorlar. Her duvarda Atatürk resmi... Resimlerini bitirince gülümsüyorlar bana kendi mekanlarında; evlerinde, yollarında, topraklarında, kuzularının yanında... "Beni de çek, beni de çek" diyorlar hayalleri ellerinde, gururlu, utangaç ama hevesli. Aceleleri de var ama... Biri "koyuna gideceğim" diyor, diğeri ise anneye yardıma. Bence ne şanslılar ne şanssız. Kendi topraklarında, kendi dünyalarında yaşıyorlar. Sadece bir eksikleri var diğer çocuklardan. O da rengarenk boyadıkları kağıtlarda... Çektiğim her bir kare, onların küçük hayatlarındaki büyük hayallerine adanmıştır. |
 |
 |