2008 Eylül ayında Toçev gençlik ve çocuk tiyatrosuna dahil oldum. Ekiple prova dönemleri içinde birbirimizi tanıyıp çok yakın bir süre içinde kendimi kabul ettirebildim sanırım ki ardından ikinci projem olan "İlk yardıma ilk adım" çocuk oyununda buldum kendimi. İlk Yardım projesi ile gittiğim okullarda gerek sahne arkasında gerek sahne üzerinde çok farklı duygular yaşadım. İlk Yardım projesi kapsamında gittiğimiz bölgelerde yatılı ilköğretim bölge okullarında iletişim kurduğum öğrenciler çok farklıydı sanki çok önceden beri tanıyormuşuz gibiydik birbirimizi o kadar sıcak o kadar içtenlik dolular ki heyecan dolu anlarımı onların bu tavırları sayesinde çok kolay atlattım sanırım. Onlarla birlikte oyunun sergileneceği alanı düzenlemek ve bazı zamanlarda birlikte aktivitelere dahil olmak çok güsel bir paylaşım. Türkiyede hemen hemen her bölgede Yibo var ve eminim ki o okullarda bu ülkeye üst düzeyde hizmet vericek bir çok öğrencimiz yetişicek bizimde bu anlamda bir nevze olsun katkımız olucaksa ne mutlu biz toçev ailesine ...

"İlk yardıma ilk adım" evet belkide hayatta büyük önem taşıyan bu adımı ordaki çocuklar ilk defa bizim sayemizde bilinçlendiriliyor ve ilk adımlarını atıyorlar. Bu benim için gerçekten gurur ve onur verici bir görev, Gelecek nesilin büyükleri şimdi bizim sayemizde önemli bilgilerle aşılanıyor teşekkür toçev ve astra zeneca firması ... Mustafa Erhan Semiz..

Hatay'dayız, Musabeyli ilçesinde, okulun adını hatırlayamıyorum; artık o kadar fazla okul ziyaret ettikki anımsamak gerçekten güçleşti. Okul müdürü bize yatakhaneleri gezdiriyordu -1. sınıflardan başladık- her kapıda o odada kalanların adları, hoşgeldiniz yazıları ve asılı çiçekler vardı.. İçerisi müthiş temiz, yataklar para atsan zıplayacak derler ya; aynen öyle. Tavanda elişi kağıtlarından yapılmış; tek tek özenle kesilmiş rengarek yıldızlar, küçükken 23 nisan bayramlarında yaptığımız sarkan süsler var, yan duvarlarında da aile fotoğrafları aileleri olmayanlarınsa; dergi ya da gazeteden kendileriyle özdeşleştirdikleri, özlemini duydukları aile fotoğraflar vardı. Giysi dolaplarının kapıları kilitlenmemiş, açık-onlar gibi-. O koridorun sonuna geldiğimde annemi aradım. Çünkü aklıma; beni büyük bir şevkatle uyandırdığı, kahvaltının annemle beraber beni beklediği, arkama bakmadan evden çıktığım günler aklıma geldi de.. Teşekkür ederim dedim, İYİ Kİ VARSIN hayatımda. İçeride ilk yardım eğitimi verilirken ben kendimi o koridorun havasına bayağı kaptırmışım. Sonra oyunumuzu oynadık. Onlara bakarken ne büyük fırsat eşitsizliği diye düşünüyordum hala.. Kaldı ki bu işin sadece duygusal tarafı, okulları ve öğretmenleri bile olmayan köyleri düşünmek, dert edinmek, onlar için çaba harcamak; her yiğidin harcı değil herhalde(!). İnsan ister istemez ne yapabilirim diye düşünüyor. Ben de öyle yaptım. Sistemi değiştiremediğimizi bu yaşıma kadar çok net gördüm.Gözüm, gönlüm değiştirebileceğim fakat bu döngüde devede kulak kadar küçük kalacak şeylere takıldı. E olmadı tabii.Tatmin etmedi. Sonra zamanla fark ettim ki ben en büyük hatayı kendimi onlardan uzak ve farklı hatta şanslı hissetmekle yapmışım galiba. Düşününce ben bu turlar sırasında hayatımda ilk kez bir şiiri etrafımdaki herşeyi unutarak, tüylerim diken diken dinledim, bir tiyatro oyunundan sonra bu kadar parıldayan ,hayat dolu gözlerle ilk kez karşılaştım, büyük bir huzur yaşadım, en içten duygularımı ortaya bıraktım ve geleceğe dair umutlandım… Karşılıklı bir alışveriş içinde olduğumuzu fark ettim aslında. Ebru Uygun’a ilk olarak yirmi dört yaşında bu vakfı kurduğu için , bu alış verişi bir yardım değil de bir yardımlaşma olarak gördüğü ve benim de görmeme fırsat tanığı için, yani dokunduğu bütün çocuklar için teşekkür ederim.. Ayfer Dündar...